یک روزهایی

در زندگی یک روزهایی هست

که نمیدانی دقیقا چه می خواهی

نمی دانی چه مرگت است

فقط می دانی که خوب نیستی

از همان خوب نیستم هایی که

با یک احوال پرسی ساده لب وا نمی کند

باید یک نفر بنشیند دست بگذارد روی شانه ات

از ته دل بگوید

چه مرگت است دیوانه جان

سفت بغلش کنی و تمام خوب نبودن هایت

از چشم هایت بزند بیرون

مهم نیست چگونه دلت گرفته

یا چرا

مهم همان آدمی است

که باید خوب نبودنت را ببیند

همانی که آغوشش

جان می دهد برای

یک خوب نبودن راحت

خودمانیم

چقدر از این احوال پرسی های جانانه

به هم بدهکاریم

چقدر

زن زمستون...